Bateria jole bila

Duelo a muerte navideño

Es día 30 y me encuentro en ETB. Mis vacaciones están aquí. Entre esto, los trabajos de clase, los documentales y mi ritmo de vida catastrófico me estoy convirtiendo en una especie de zombie dormido. Y no es que ETB esté mal ni nada por el estilo, pero es que andar levantandome a las 06:00am está empezandome a pasar factura.

La cosa es que entre viaje y viaje, pienso. Y eso me preocupa. Cuando las sábanas no se me pegan y soy una persona capaz de coger el tren en Sondika, me da tiempo a hacer lo que más me gusta: escuchar música y leer.  Además, hace una semana me dí un capricho comprandome un libro titulado ‘El Mundo Amarillo’, de Albert Espinosa, y los 20-25 minutos que dura mi viaje en el tren más lento del mundo transcurren a toda velocidad.

Una vez llegado a Deusto, he bajado del tren y empezado a andar mi media hora diaria mientras escuchaba música, y ahora que estamos en navidades y atravesando las calles del barrio bilbaino con sus comercios llenos de adornos navideños, he empezado a reflexionar sobre lo que tarde o temprano suelo reflexionar cada año por estas fechas: el duelo a muerte navideño.

Foto: Portada del libro ‘El Mundo Amarillo’, sacada de esta web.

Mother Head’s Family Reunion

Un gran tema. Un gran grupo.

‘Día de trenes’

Día de trenes por diversas razones:

Razón A:

Día de tren porque posteo en la sección ‘El tren de las 17:15′ cuando he tomado el anterior y aún así ha resultado ser un tren completamente entretenido gracias a la participación no-lucrativa por parte de las personas con síndrome down.

Razón B:

Día de tren porque una de mis razones de bajar a Bilbo, ha sido, entre otras muchas cosas, enviar las fotos para el concurso ‘Caminos de Hierro’. Cómo no, un concurso sobre el mundo del ferrocarril. Todo ello con la compañía de Txarroalde.

Razón C:

Día de tren porque he perdido mi tren de las 18:30 para volver a casa y me he visto obligado a rellenar media hora de mi vida deambulando por las calles del casco viejo bilbaíno con todas sus consecuencias.

24 egun.

24 egun. 24 izan dira guztira etxetik kanpo egondako egunak, eta azkenik bueltan gaude. Bidaia ahaztezina izango da, hori bai. 24 egun izan dira kanpoko munduarekin ia komunikaziorik gabe eman ditugunak. 24 egun abenturaz josita, gaur egun sekula hartuko nituzkeen erabakiak hartzen. 24 egun bidaiko adiskideak errotik ezagutzen. 24 egun erabat ezezaguna den lurralde batean galduta.

Egia esateko esperientzia ahaztezina izan da, dudarik gabe. Gauza asko ikusi ditut, gauza asko ikasi ditut. Ehundaka argazki atera ditut eta hamaika egoera ezberdinetan egon naiz gainontzeko adiskideekin batera. Beroa izan dugu, izerdia, nekea… baina ez gara ezertarako geldirik egon; atzerrian ginen eta den-dena ikusi behar zen.

Blog honetan behin bakarrik posteatu dut, Maroko eta Mauritaniako ziberetatik. Ez da denbora gehiagorik izan frekuentzia gehiagorekin geure ziber bitakora eguneratzea. Gainera, Sidi Ifnitik egindako gaurkotze hartan xehetasun gutxi eman nituen. Egia esateko, Marokon ez, baina Maurtanian internet gauza erabat berria da, eta ziberretan duten materiala Euskal Herrian duela 10 urte geneukanaren antzekoa zen: zaharra eta batez ere oso-oso motela.

Dena den, etxean gara. Bueltatu gara eta osorik gaude. Joan ginen modu berean bueltatu gara, baina oraingo honetan istorio ugari ditugu gainontzeko jendearekin elkartrukatzeko.

Ongi etorri, beraz!

Oharra:

Aste batzuk barru bidaiaren argazki erakusketa bat antolatuko da Sondikako liburutegian, anima zaitezte. Eta hilabete batzuk barru dokumentala proiektatuko da Kultur Etxean, posible bada.

Sidi Ifnin

Kaixo Sidi Ifni-tik!

Bidaia aurrera doa eta hamaika gauza gertatu zaizkigu Marokon. Hasteko, beste bikotearen autoa, Ensaladilla FES hirian geratu da. Ur bonba hondatu egin zaio eta falta zaigun denbora Putinekin egingo dugu bakarrik, berebizikoa diren gauza minimoak eramanez.

Sidi Ifni espainiar koloniako herri bat izan zen, eta ezberdintasun handia dago jende motari dagokionez: kolonia frantseseko hiritarrak espainiarrekoak baino adiskidetsuagoak dirudite.

Azken aste honetan Mauritaniara salto egingo dugu, baina arazotxo bat konpondu behar dugu horretarako. Beste bikotearen autoa FESen dago, eta problema ugari daude Marokotik autorik gabe irteteko (bertara autoarekin sartu baikinen). Hori kontsulatuan konpondu beharreko gauza bat da. Nouadhibou gurutzatu eta mugaren azpitik, trenbide baten ondotik ZOUERAT herrira joko dugu.

Basamortuan egun batzuk igaro ondoren, gure asmoa IRAILAREN 1EAN buelta hastea da. FESera itzuli beharko gara konpondutako autoaren bila, eta hortik Bilbora.

Osasunari buruz, ez kezkatu, ondo baino hobeto baikaude denok. Aritz eta Expok arazoak izan dituzte arkakusoekin, baina Asier eta nik ez. Segun eta non gauden, tenperaturak aldaketa ugari jasaten ditu: Marokoren ekialdean 50 gradu jasan ditugu, eta hemen, Sidi Ifnin, ostera, 25 gradu daude (kostaldeko herria da honako hau). Beroa Euskal Herrian baino hobeto jasan daiteke, hemen ez baitago hezetasunik.

Beraz, zaudete lasai. Dena ondo doa eta egun batzuetan berri gehiago egongo dira.

Hurrengora arte!!

Hasi da atzera kontua!

2009ko abuztuak 6, osteguna. Arratsaldeko 20:07ak. Sondika.

Lau egun baino ez dira falta Mauritaniarantz irteteko. Duela denbora asko pentsatu genuen ametsa heltzear dago. Aritz Bartzelonan dabil azkenengo egunak igarotzen, eta ni hementxe, Sondikan.

Azken egun hauek oso gogorrak izan dira, autoari egin behar genizkion guztiak azken momenturako utzi ditugulako, eta lan guztiak pilatu zaizkigu. Aritz Bartzelonan dagoelarik, autoa neure kabuz antolatu dut, eta baita bentiladorea jarri ere. Kutxa beltz bat eraiki dut bertan kamera gauetan giltzapean utzi ahal izateko, baina handiegia delaz jabetu naiz probatu dudanean. En fín.

Bilbon egoteko azken asteburua da datorkigun hau, eta benetan ondo igaro nahi dut familia eta lagunekin. Hori dela eta, Erromotik irtengo naiz larunbat gauean eta bazkari familiarra izango dut igandean.

Bidaian zehar, ziberrik aurkitzekotan, zeozer idatziko dut bitakora honetan, edota emailen bat bidali. Bestela, telefonoz deituko dut noizbeinka

Abentura hau handiegia dela uste dut. Diru gehiegi, plan zoroa agian… baina bueno. Egindakoa egina dago, eta betidanik ezagutu nahi izan dudan kontinentearen zati txiki bat ezagutzera noa hilabete batean zehar. Nire bizitzako bidaia, agian.

Ondo pasatzea espero dut.

Argazkian (aurretik atzera): Xabi Expósito, Aritz Bizkarra, Asier Onaindia eta ni.

BluesaK Sopelanan!

-Ekainak 28, igandea

-Laiak taberna (Udaletxe atzean)

-Sarrera Doan

Nire Planeta krisian

Nire Planetak garai txarrak bizitzen ari da. Presiopean bizitzen ari naiz lauhileko hau: unibertsitatea, ingelesa, lana… denbora librea faltan daukat, orain inoiz baino gehiago. Lagunak astean behin ikusten ditut sortea baldin badaukat, larunbatetan edo.

Gaur erdaraz gaizki idazten dudala esan dit irakasle batek, eta horregatik idatzi dut post hau euskara hutsean. Falta zitzaidan azkenengo gauza izan da. Lauhileko azken txanpa honek lan mordoa ekarri dit unibertsitatearen aldetik, eta horri guztiari asteburuko lana eta ekaineko bi azterketak gehitzen badizkiogu estresa eta egonezina da emaitza bakarra.

Ez zait batere gustatzen entregatu beharrreko lanak azken momenturako uztea, eta horregatik lehen bai lehen hasi egiten ditut. Ez zait batere gustatzen lan horiek jendaurrean erakustea, baina egin, egiten dut, gainontzeko ikasleekiko errespetu bat erakutsi arren. Ez zait batere gustatzen hilabeteetan zehar egin ditudan ahalegin guztiak pikutara doazela ikustea, klaseko beste ikaskide batzuek aste bakar batean hori egiteko gai direla ikusiz. Eta noski, ez zait batere gustatzen neure obligazioak bete direlarik, beste pertsona askok beren betebeharrak betetzen ez dituztela ikustea. Hilabeteetan zehar egindako lan guztietan bidelaburrak egiten duten horiek izorratzen naute. ‘Denbora falta da’, ‘horrela ez bada ezin daiteke egin’. Horrek guztiak gehiegi izorratzen nau, egia ez delako. Denbora egon badago, eta ni adibide aproposa naiz horretarako.

Caos en Santurtzi

‘Munich 72, seguro que ese bar es de la época de los 70‘ (MM)

Cuanta razón. Cómo se nota que es mi madre. El Munich 72 es un bar de esos que hay que entrar en una especie de arkupe (en el que también se encuentra un videoclub que hace que te sientas 4 veces más desorientado de lo que estabas) y después bajar escaleras para poder acceder a él. Un antro enorme, perfecto, en el corazón de Santurtzi. Ahora, eso sí: menuda mierda de decoración y 4 gatos que había.

Aún así, después de dejar todo montado para las 20:30, a las 22:30 comenzamos el concierto. No hubo nadie. Posibles causas: fiestas en Ortuella, conciertos en Bilbo… mierda de bar… tenía una ‘mini-bolera wtf?!’ y sonaban temas de Andy Lucas y Fito. Qué mierda de mezcla es esa? la camarera muy maja, el camarero era un alienígena de Men in Black.

El concierto arranca con fuerza, pese a que se nota que hay tensión (factores internos). Comienza el caos:

- Cuando empezamos a despegar, en el sólo de money, peta mi ampli (que realmente es el ampli de Igor.) Sale un humo negraco de uno de los conos (menos mal que no se trata del cabezal). Se me conecta en el equipo de voces y no me oigo nada.

- Una de las cuerdas de Imanol se rompe

- Campo no acierta con las entradas de las canciones y sigue haciendo el numerito del showman que tantas veces le hemos repetido que no lo haga.

La tensión fue en aumento y no tocamos con la misma soltura de siempre.

Salió una chapuza y casi toda la gente nos lo dijo. Endika nos dijo que era el lugar perfecto para cagarla en un concierto, y la verdad es que razón no le faltó. Estas experiencias son las que jamás se olvidan y se aprende un montón de ellas. Algunos con rabia y odio, y otros con humor y algo más de optimismo.

Yo estoy segurísimo que el próximo concierto será completamente diferente, sin lugar a dudas.

En la foto: Igor Ramos Peula (fan número uno de BluesaK y camarista oficial del grupo. Tambien es el gancho de las grupis).